Szczególne środki ostrożności i sejfy w prawie farmaceutycznym
Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że apteki są zobowiązane do przechowywania określonych preparatów zgodnie z najwyższymi normami bezpieczeństwa. Dotyczy to nie tylko środków odurzających, lecz także m.in. leków przeterminowanych.
Leki przeterminowane i uszkodzone
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 grudnia 2002 r. określa zasady postępowania z produktami leczniczymi podrobionymi, zepsutymi, sfałszowanymi lub przeterminowanymi, zawierającymi środki odurzające, substancje psychotropowe oraz prekursory grupy I-R.
Tego typu leki muszą być przechowywane w szczelnie zamkniętych pojemnikach oznaczonych banderolą z napisem „DO UNIESZKODLIWIENIA”. Pojemniki te powinny znajdować się w specjalnie wydzielonym pomieszczeniu przeznaczonym wyłącznie do przechowywania środków odurzających i psychotropowych. Jeżeli apteka nie dysponuje takim pomieszczeniem, dopuszcza się przechowywanie w specjalnych sejfach zlokalizowanych w magazynie.
Choć przepisy nie precyzują szczegółowych wymagań dotyczących zabezpieczenia szaf na leki przeterminowane, właściciel apteki ponosi odpowiedzialność za ich właściwą utylizację. Niewystarczające zabezpieczenie może więc skutkować poważnymi konsekwencjami prawnymi.
Sejf na środki odurzające
Szczególne środki ostrożności obowiązują także apteki posiadające w ofercie środki odurzające i substancje psychoaktywne. Sejf przeznaczony do ich przechowywania powinien znajdować się w magazynie produktów leczniczych.
Apteki są ponadto zobowiązane do prowadzenia tzw. książki narkotycznej, czyli szczegółowej ewidencji przychodu i rozchodu tych leków. Dokumentacja ta podlega regularnej kontroli wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.
Przechowywanie w obrocie hurtowym
Podobne zasady obowiązują podmioty zajmujące się hurtową sprzedażą farmaceutyków. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 lipca 2016 r. wskazuje, że obrót hurtowy środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi wymaga posiadania zamkniętej metalowej szafy, lodówki lub kasety trwale przymocowanej do podłoża.
Choć przepisy nie określają szczegółowej specyfikacji takich zabezpieczeń, wymóg trwałego montażu sugeruje stosowanie produktów o klasie co najmniej S2. Pozostałe parametry można dobrać zgodnie z potrzebami i charakterem działalności.
